زمینه و هدف: دقت در اندازه گیری های پاکت پریودنتال به وسیله پروب به عوامل مختلفی بستگی دارد که بعضی از آنها به شخص معاینه کننده مربوط می شوند. هدف از این مطالعه مقایسه اندازه گیری عمق پاکت پریودنتال  (PPD) Pocket Probing Depthدر دو گروه از دانشجویان دندانپزشکی راست دست و چپ دست در معاینات پریودنتال بود.روش بررسی: هشت بیمار پریودنتال با میانگین سنی 35 سال که از لحاظ سیستمیک سالم بوده و دارای پاکت های با عمق 0.5-6 میلی متر بودند و حداقل 20 دندان داشتند، توسط 4 نفر دانشجوی دندانپزشکی راست دست و 4 نفر چپ دست که میانگین سنی آنها 25 سال بود تحت معاینه و پروبینگ پاکت های پریودنتال قرار گرفتند. این دانشجویان در مورد معاینه پریودنتال و اندازه گیری پاکت پریودنتال توسط پروب ویلیامز آموزش دیدند. یافته های به دست آمده در نرم افزار SPSS جمع آوری و در تجزیه و تحلیل آنها از آزمون های T-test و نیز ضریب همبستگی بین گروهی (ICCs) استفاده شد.یافته ها: اختلاف میانگین PPD به دست آمده از اندازه گیری های معاینه کننده های راست دست و چپ دست کل دهان در دو گروه معنی دار بود (P<0.05)، اما به علت اختلاف در مقیاس صدم میلی متر (0.08 میلی متر) از نظر کلینیکی غیر قابل اعتنا می باشد. بیشترین میزان این تفاوت آماری در دندان های خلفی نیم قوس راست فک پایین بود (2.0 میلی متر=میانگین). با استفاده از T-test و ضریب همبستگی بین گروهی (ICCS) میان جفت های  Same and different handed مشاهده شد که روش اندازه گیری بین دو گروه نسبتا مشابه بوده و از میزان تکرارپذیری یکسانی برخوردار بود.نتیجه گیری: طبق نتایج این مطالعه در اندازه گیری PPD افراد راست دست نسبت به افراد چپ دست اختلاف کلینیکی قابل ملاحظه ایی دیده نشد.

مقدمه: در درمان بیماری پریودنتال ممکن است از جراحی استفاده شود که این امر می تواند باعث تحریک فعالیت استئوکلاستیک، و در نتیجه تحلیل کرستال استخوان آلوئول شود. هدف از این تحقیق بررسی مقایسه ای تاثیر دو روش جراحی پریودنتال بر تحلیل کرست استخوان آلوئول و عمق پاکت بود.مواد و روش ها: مطالعه از نوع مطالعه کلینیکی تصادفی بوده که به روش نیم فک روی 20 بیمار که جهت درمانهای پریودنتال به کلینیک ویژه دانشکده دندانپزشکی مشهد مراجعه نمودند انجام گردید. بعد از انجام درمانهای اولیه در صورت لزوم، توسط یک جراح، اعمال جراحی انجام شد. در یک طرف جراحی فلپ با موقعیت اپیکالی همراه با اکسپوز استخوان (20 نیم فک) و در طرف مقابل جراحی فلپ با موقعیت اپیکالی بدون اکسپوز استخوان (20 نیم فک) انجام شد. انتخاب تکنیک بصورت تصادفی و با استفاده از سکه انجام شد. هنگام جراحی فاصله CEJ تا کرست استخوان تعیین گردید. دو ماه بعد از هر عمل جراحی بیماران جهت اندازه گیری پارامترهای مورد نظر مجددا مراجعه و با استفاده از تکنیک Bone sounding این اندازه گیری تکرار گردید و اطلاعات بدست آمده با استفاده از آزمون Paired T test و نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت.یافته ها: در طرفی که جراحی فلپ با موقعیت اپیکالی همراه با اکسپوز استخوان انجام شد تحلیل کرستال 0.77±0.63 میلی متر و در طرف مقابل 1.05±0.79 میلی متر بود. از نظر آماری میزان تحلیل نسبت به قبل از جراحی در هر دو طرف معنی دار بود ولی اختلاف میانگین بین دو طرف معنی دار نبود. کاهش عمق پاکت نیز در هر دو تکنیک معنی دار بود اما اختلاف معنی داری بین دو تکنیک مشاهده نشد.نتیجه گیری: این نتایج نشان داد که تحلیل طبیعی کرستال که در جریان ترمیم پس از هر دو روش جراحی پریودنتال اتفاق می افتد می تواند نقش مهمی در بازسازی عرض بیولوژیک داشته باشد.

زمینه: یکی از ضایعات بدون علامت همراه با دندان عقل نهفته مندیبل، پاکت پریودنتال موضعی در سطح دیستال مولاردوم مندیبل می باشد. در این مطالعه رابطه بین پاکت پریودنتال در سطح دیستال مولارهای دوم مندیبل با نوع و عمق نهفتگی دندان های عقل بررسی می شود.روش کار: در این مطالعه که به روش تجربی صورت گرفت، تعداد100 بیمار مراجعه کننده به بخش جراحی دانشکده دندانپزشکی شاهد و کلینیک شهید منتظری (سال 87-1386) که برای آنها لزوم خارج کردن دندان های عقل مشخص شده بود، به صورت مراجعه مستمر انتخاب شدند. نوع و عمق نهفتگی دندان های عقل مندیبل با توجه بهO.P.G  در فرم مطالعاتی ثبت شد. سپس دندان های عقل آنها با اندیکاسیون بالینی برای بیمار خارج شده و در فواصل زمانی 4 تا 24 ماه پس ازعمل عمق پاکت پریودنتال اندازه گیری شد. کلیه اطلاعات توسط برنامه آماری SPSS وارد حافظه رایانه شد و رابطه بین عمق پاکت پریودنتال با نوع وعمق نهفتگی دندان عقل توسط آزمون Kruskal-Wallis بررسی شد و میانگین عمق پاکت در گروه های نوع و عمق نهفتگی به صورت دو به دو توسط آزمون Mann-Whitney با هم مورد مقایسه قرار گرفتند.یافته ها: در جمعیت مورد بررسی میانگین سن افراد 7+-24.3 سال بود. در این مطالعه 55 نفر (55 درصد) زن و 45 نفر (45 درصد) مرد بودند. در بررسی رابطه بین عمق پاکت پریودنتال با نوع و عمق نهفتگی دندان عقل تفاوت آماری قابل ملاحظه ای بین آنها مشاهده شد. (p<0.0001)نتیجه گیری: بر اساس یافته های موجود در این مطالعه، پاکت های پریودنتال عمیق در سطح دیستال مولاردوم مندیبل، بیشتر همراه با دندان های عقل نهفته افقی و مزیوانگولار و کلاس C هستند. بنابراین جراحان باید توجه بیشتری را به تشخیص علایم پاکت های پریودنتال در سطوح دیستال مولارهای دوم مندیبل در زمان بررسی وضعیت کلینیکی دندان های عقل نهفته مجاور مبذول دارند زیرا نوع و عمق نهفتگی می تواند بسیار تعیین کننده باشد.

زمینه و هدف: کاربرد دهان شویه ها به همراه درمانهای پریودنتال جایگاه ویژه ای دارد. در این راستا استفاده از دهان شویه های با منشأ گیاهی حایز اهمیت بسیار می باشد. در این مطالعه به مقایسه تأثیرات دو دهان شویه کلرهگزیدین (CHX) و پرسیکا در مرحله اول درمانهای پریودنتال پرداخته شده و اندکس های عمق پاکت در هنگام پروبینگ (PPD)، خونریزی از پاپیلا (PBI)، و حد چسبندگی کلینیکی (CAL)، مورد ارزیابی قرار گرفته اند.روش بررسی: مطالعه به صورت مقطعی و بر روی 46 نفر از مراجعان به بخش پریودنتیکس دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران در طی سال تحصیلی 80-79 انجام گردید. بیماران به دو گروه آزمون و کنترل تقسیم شده و اندکس های PPD، PBI و CAL ثبت گردیدند. متعاقبا مرحله اول درمانهای پریودنتال مشتمل بر جرم گیری و تسطیح سطح ریشه انجام گردید و روش مسواک زدنRolling  و استفاده از نخ دندان به بیماران آموزش داده شد. جهت گروه آزمون دهان شویه پرسیکا و برای گروه کنترل دهان شویه کلرهگزیدین 0.2%، دو بار در روز تجویز گردید. یک ماه بعد مجددا شاخصهای PPD، PBI و CAL ثبت گردید. برای بررسی وجود اختلاف بین گروه آزمون و کنترل از آزمون t و واریانس ادغام شده استفاده شد.یافته ها: نتایج نشان داد متوسط کاهش PPD در گروه آزمون 0.61 و در گروه کنترل 0.96 میلی متر بود. متوسط کاهش PBI در گروه آزمون 1.20 و در گروه کنترل 1.17 بود و شاخص CAL در دو گروه تفاوت مشخصی را نشان نداد.Staining ناشی از کلرهگزیدین در غالب بیماران گروه کنترل مشاهده شد ولی در گروه آزمون عارضه جانبی مشاهده نگردید. نتیجه گیری: در نهایت می توان نتیجه گرفت که تجویز پرسیکا در مرحله اول درمانهای پریودنتال در مبتلایان به ژنژیویت و پریودنتیت با عمق پاکت 4-5 میلی متر مفید می باشد.

زمینه و هدف: به علت تنوع میکروبی پریودنتال می بایست از داروهای مختلفی جهت درمان استفاده کرد. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر مترونیدازول 25% ساخت دانشکده داروسازی کرمان، در درمان پریودنتیت مزمن پیشرفته است. این دارو در زمان انجام جراحی پریودنتال به کار گرفته شد. روش بررسی: نوع مطالعه به شکل آزمایشی کلینیکی و دو سو کور صورت پذیرفت. 33 بیمار، مبتلا به پریودنتیت مزمن پیشرفته انتخاب شدند. طیف سنی آنها 37-42 سال و فاقد بیماریهای سیستمیک بودند. سمت شاهد و تجربی به صورت اتفاقی انتخاب می گردید. پس از انجام مرحله اول درمان، در صورت وجود عمق پاکت 7-8 میلی متر، تقریبا به صورت قرینه در دو طرف دهان، اقدام به جراحی فلپ از نوع Widman  تغییر یافته می شد. قبل از بخیه محل پاکت گروه تجربی، از ژل استفاده می گردید. سپس بیمار بدون تجویز داروی آنتی بیوتیک و تنها با مسکن و استفاده از سرم فیزیولوژی مرخص می شد. پس از یک هفته بخیه ها کشیده و 5-6 ماه بعد، عمق پاکت ها، مجددا ثبت می گشت. نهایتا، نتایج حاصله، توسط آزمون آماری paired t بررسی گردید. یافته ها: نتایج حاصله از کاهش عمق پاکت، در دو گروه بررسی شد. میانگین کاهش عمق پاکت د رگروه شاهد، 5.03 میلی متر و در گروه تجربی، 5.21 میلی متر بود. جهت انجام آزمون بین گروهی تفاوت عمق پاکت بین دو گروه محاسبه شده (0.18 میلی متر)، که آن با P<0.02 معنی دار گزارش گردید. نتیجه گیری: تفاوت اندکی در کاهش عمق پاکت، در دو گروه مشاهده شد. گر چه در پریودنتیت های مقاوم به درمان، استفاده بدون جراحی و فقط موضعی این ژل کاملا مفید بوده است.

مقدمه: امروزه از مواد و روش های مختلفی به عنوان مکمل جرم گیری و تسطیح سطح ریشه جهت درمان بیماری های پریودونتال استفاده می شود. هدف این مطالعه، بررسی بالینی اثربخشی ژل کلرهگزیدین با پایه زانتان (Chlo-site)، به عنوان درمان مکمل جرم گیری و تسطیح سطح ریشه در درمان پریودنتیت بود. مواد و روش ها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سویه کور، 20بیمار دارای پریودونتیت متوسط مزمن با از دست دادن چسبندگی کلینیکی لثه ای حداقل mm 2 و عمق پاکت لثه ای حداقل 3mm وارد مطالعه شدند. برای تمام بیماران جرم گیری و تسطیح سطح ریشه انجام شد. در گروه مداخله قراردهی زیرلثه ای ژل کلرهگزیدین با پایه زانتان (Chlo-site) نیز انجام گرفت. شاخص لثه ای (GI)، عمق پاکت (PD)، شاخص پلاک (PI) و سطح چسبندگی کلینیکی (CAL) قبل از درمان و 3 ماه پس از درمان اندازه گیری شدند. داده ها در نرم افزار SPSS و با آزمون من-ویتنی، ویلکاکسون، تی زوجی و تی مستقل و آنالیز کواریانس تجزیه و تحلیل شدند (a=0.05). یافته ها: قبل درمان تفاوت آماری معنی داری در شاخص ها بین دو گروه وجود نداشت. پس از درمان، گروه مداخله کاهش معنی داری در شاخص لثه ای و عمق پاکت نسبت به گروه کنترل داشت (P<0.05) بهبود سطح چسبندگی کلینیکی به طور معنی داری در گروه مداخله بیشتر بود (P<0.05). نتیجه گیری: یافته های این مطالعه حاکی از افزایش کارایی بالینی درمان پریودونتیت مزمن با قراردهی زیرلثه ای ژل کلرهگزیدین به عنوان درمان مکمل بود.

زمینه و هدف: فنی توئین ابتدا برای درمان بیماران صرعی توصیه شد، ولی با توجه به اثرات مثبت آن در افزایش سرعت ترمیم زخمها، استفاده از آن در درمان بیماریهای پریودنتال نیز مورد توجه قرار گرفت. مطالعه حاضر با هدف تعیین اثر تجویز ژل فنی توئین 1% در بهبود پارامترهای پریودنتال در بیماران مبتلا به پریودنتیت مزمن انجام شد. روش بررسی: در یک کارآزمایی بالینی، 18 بیمار مبتلا به پریودنتیت مزمن با عمق پاکت 4-5 میلی متر که سابقه ابتلا به بیماریهای سیستمیک نداشته و حداقل دارای دو دندان قرینه بودند انتخاب و درمان استاندارد جرم گیری و تسطیح ریشه برای کلیه دندانها انجام شد. به صورت تصادفی، یک ناحیه از دهان جهت تزریق موضعی ژل فنی توئین و ناحیه متقارن به عنوان شاهد انتخاب شده و متغیرهای عمق پاکت و میزان چسبندگی بافت همبند در هفته های پایه، دو، چهار و هشت اندازه گیری و داده ها با آزمون t زوجی و Repeated Measures ANOVA با درنظر گرفتن مقادیر عمق پاکت و میزان چسبندگی بافت همبند در زمان پایه به عنوان Covariate تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: بعد از حذف اثر متغیرهای عمق پاکت و میزان چسبندگی بافت همبند در زمان پایه، کاهش معنی دار آماری در میانگین عمق پاکت (با P<0.05) و افزایش معنی دار آماری در میانگین میزان چسبندگی بافت همبند (با P<0.001) در طول مطالعه دیده شد. نواحی مورد و شاهد نیز از نظر میانگین عمق پاکت و میزان چسبندگی بافت همبند اختلاف معنی دار آماری داشتند. (P<0.001 در هر دو حالت).نتیجه گیری: استفاده موضعی از ژل فنی توئین پس از جرم گیری، تسطیح ریشه دندانها و پالیش می تواند در بهبود نسبی چسبندگی بافت همبند و کاهش عمق پاکت نقش موثری داشته باشد.

سابقه و هدف: یکی از مشکلات بیماران پریودنتال انجام صحیح روشهای بهداشتی در تمیز کردن پاکت ها می باشد. امروزه جهت تمیز کردن عمق پاکتها از وسایل مکانیکی شستشو دهنده استفاده می شود. استفاده از این وسایل نیاز به صرف وقت بسیار و به کارگیری محل و زاویه مناسب برای شستشوی سالکوس یا پاکت دارد. لذا این تحقیق با هدف ارائه طرح یک دستگاه شستشو دهنده عمق پاکتها و تعیین قدرت نفوذ مایعات شوینده در عمق پاکتهای بیماران توسط این دستگاه جهت برطرف کردن این معایب انجام گرفت.مواد و روشها: این تحقیق در مرحله اول به روش توصیفی از نوع exploratory و در مرحله دوم به روش non-control trial انجام گرفت. با استفاده از مواد متداول در مطب و لابراتور دندانپزشکی، دستگاه شستشو دهنده انساج نگهدارنده دندانها ساخته شد و در مرحله دوم نحوه عملکرد آن بر روی پنج بیمار دارای 29 پاکت پریودنتال آزمایش شد. مایع حاجب رادیوگرافی به عنوان مایع شستشو کننده استفاده شد و با کمک سیستم تصویربرداری RVG میزان نفوذ آن براساس رویت مایع در عمق پاکتها تعیین شد.یافته ها: از 5 بیمار مورد بررسی که شامل 2 مرد و 3 زن در سنین 6/10±6/43 سال و 29 پاکت با عمق 8/0±7/4 میلی متر بودند در تمام پاکتها نفوذ 100% مایع حاجب مشاهده گردید.نتیجه گیری: دستگاه (app) قادر به انتقال مایع شوینده به عمق پاکتها می باشد. انجام تحقیق برای تعیین تاثیر استفاده از این دستگاه در درمان پاکتها و همچنین یک تحقیق تجربی برای تعیین تاثیر استفاده از دستگاه برای پیشگیری از عود بیماریهای پریودنتال توصیه می شود.

زمینه و هدف: پالاتال گروو به عنوان یک نقص رشدی - تکاملی می تواند موجب بروز مشکل پریودنتال شود. به همین دلیل تشخیص و درمان به موقع عوارض ناشی از آن بسیار با اهمیت است. هدف از انجام این مطالعه، ارزیابی کلینیکی کارآیی فرآورده ماتریکس مینا در درمان نقایص پریودنتالی ناشی از پالاتال گروو می باشد.روش بررسی: 10 بیمار که دارای پالاتال گروو در دندان لترال فک بالا بودند و عمق پاکت در دندان آنها چهار میلی متر یا بیشتر بود از بین مراجعان به بخش پریودنتیکس دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران و مطب خصوصی در سال 1381-1382 انتخاب شدند. در حین جراحی پس از کنار زدن Flap به صورت Root planning , Full thickness دقیق و Saucerization گروو انجام و سپس فرآورده ماتزیکس مینا روی ناحیه گروو قرار داده می شد. متعاقب آن فلپ به صورت Caronally قرار داده می شد و با نخ 0-3 بخیه می گردید. بیماران دو هفته، یک و سه ماه پس از جراحی مورد بررسی قرار می گرفتند. اندازه گیری عمق پاکت در فواصل قبل از جراحی ، یک و سه ماه پس از جراحی و اندازه گیری سطح چسبندگی قبل از جراحی و سه ماه پس از جراحی انجام می گرفت. آزمون مورد استفاده در این مطالعه آزمون تفاوت میانگین ها بوده است. یافته ها: متوسط عمق پاکت Probing Pocket Depth (PPD) و حد چسبندگی بالینی Clinical Attachment Level (CAL) قبل از جراحی به ترتیب 5.7 میلی متر و 6.2 میلی متر بود که متوسط متغیرهای فوق سه ماه پس از جراحی به ترتیب 1.55 میلی متر و 2.05 میلی متر محاسبه شد. میزان چسبندگی بدست آمده پس از سه ماه ، 71.05% محاسبه شد که نسبت به قبل از جراحی تفاوت معنی داری (p-value<0.000) را در سطح بسیار بالا نشان می دهد.نتیجه گیری: در مجموع می توان چنین نتیجه گرفت که کاربرد فراورده ماتریکس مینا در بدست آوردن چسبندگی پریودنتال در دندانهای دارای پالاتال گروو موفقیت آمیز بوده است.

فوزوباکتریوم نوکلئاتوم (F. nucleatum) یک باکتری بی هوازی و گرم منفی و ازنظر ریخت شناسی باسیلی کشیده با انتهای تیز است که متعلق به خانوادهBacteroidaceae  است. F. nucleatum فلور طبیعی دهان است؛ اما در برخی بیماری ها در سایر اندام ها نیز وجود دارد. با توجه به نقش F. nucleatum در ایجاد و توسعه بیماری های انسانی، بررسی ویژگی ها و عملکردهای آن بسیار مهم است. برای انجام چنین مطالعاتی باید امکان جداسازی باکتری از نمونه های مختلف وجود داشته باشد؛ اما به دلیل بی هوازی اجباری بودن F. nucleatum، خالص سازی و نگهداری طولانی مدت باکتری ها با مشکلاتی مواجه است. هدف از انجام این مطالعه دستیابی به روشی بهینه به منظور خالص سازی F. nucleatum است تا بتوان زمینة مطالعه دقیق عملکردها و مکانیسم های عمل باکتری به منظور ارائه رویکردهای درمانی جدید برای کنترل یا درمان بیماری های ایجادشده توسط F. nucleatum را برای مطالعات آینده فراهم کرد. با استفاده از paper point با سایز 40 از پاکت های پریودنتال عمیق 16 بیمار با استفاده از محیط انتقالی Tryptic Soy Broth (روش اول) و محیط کشت کلمبیا آگار همراه با گاز پک نوع A و جار بی هوازی (روش دوم) نمونه گیری انجام شد. سپس نمونه ها به منظور تأیید حضور F. nucleatum با مشاهدات ماکروسکوپی و میکروسکوپی، تست های بیوشیمیایی، تست PCR و توالی یابی بررسی شدند. نتایج نشان دادند محیط انتقالی Tryptic Soy Broth قادر به حفظ و زنده نگه داشتن باکتری نبوده است و F. nucleatum های خالص شده با انتقال مستقیم آنها به محیط کشت کلمبیا آگار همراه با گاز پک نوع A و جار بی هوازی جداسازی شدند. با توجه به بی هوازی اجباری بودن F. nucleatum، استفاده از محیط انتقالی به علت مواجهه بیشتر باکتری با اکسیژن هوا برای جداسازی کارآمد نیست و روش بهینه برای خالص سازی F. nucleatum دومین روش نمونه گیری است.